Over oneindige oppervlakken, vezels en de schoonheid van de wiskunde

Wiskunde fascineert mij — niet als formule op een schoolbord, maar als tastbare vorm. In mijn werk vertaal ik wiskundige structuren naar driedimensionale sculpturen van industrieel rubber, siliconen en garen. De wiskunde fluistert mij iets toe over oneindigheid, over ruimten die zichzelf insluiten, over het universum dat kronkelt en buigt. Die fluistering vertaal ik in draad.

August Ferdinand Möbius — De band zonder einde

De Möbiusband is een lus met slechts één oppervlak en één rand. Je kunt er met je vinger langs gaan zonder ooit een grens te passeren — van buiten naar binnen en terug, eindeloos. Voor mij is het een metafoor voor continuïteit, voor het doorbreken van grenzen.

In mijn haakwerk vertaal ik deze vorm letterlijk: door steeds méér steken toe te voegen ontstaat een hyperbool, kronkelende rand — een oppervlak dat groeit en zich nooit sluit. Het garen gehoorzaamt de wiskunde.

Herbert Seifert — Oppervlakten die knopen omspannen

Herbert Seifert toonde aan dat elke knoop omspannen kan worden door een georiënteerd oppervlak — een membraan dat de knoop opvult en omringt, als zeepvlies in een draadframe.

Met industrieel rubber en siliconen creëer ik Seifert-achtige vormen: sculpturen die een ruimte inpakken en het onzichtbare zichtbaar maken. Het materiaal is onverwacht in de context van handwerk — maar juist die spanning maakt het interessant.

Heinz Hopf — Verbonden sferen en het universum

Heinz Hopf beschreef de Hopf-vezel: een driedimensionale sfeer als bundel van cirkels, waarbij elke cirkel verweven is met elke andere — zonder ooit te snijden, maar ook nooit losstaand.

Als ik haak, denk ik aan Hopf. Elke steek is verbonden met de vorige en de volgende. Het textiel is zelf een vezel — een netwerk van verbindingen dat ruimte omsluit en het universum op kleine schaal nabootst.

Oneindigheid — Infinite Surface

Oneindigheid is niet iets wat je kunt begrijpen — het is iets wat je kunt voelen. Wanneer je de sculptuur in je handen houdt en niet kunt zeggen waar ze begint en eindigt, voel je het. Elk stuk is een poging om het oneindige te vangen in het eindige — het universum samengevat in een handvol garen en rubber.

„Wiskunde is de taal waarin het universum geschreven is.” — Galileo Galilei

Wilt u mijn werk zien of meer weten? U bent van harte welkom bij mijn exposities. Want de mooiste wiskundige vormen zijn die je kunt aanraken.